Είσοδος

Ποιoς είναι online

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 50 επισκέπτες και κανένα μέλος

Πού βρίσκεσαι:

Πρόκληση διεξόδου, πρόσκληση ζωής

Είμαστε μια παρέα από γονείς, ανάπηρους και –κυρίως- εργαζόμενους στο χώρο της αναπηρίας.

Τρείς γενιές συναντήθηκαν σ’ αυτή τη γέννα.

Κάποιοι από μας της πρώτης, παλιότερης γενιάς συμμετείχαμε στο ξεκίνημα του περιοδικού «Επειδή η διαφορά είναι δικαίωμα» της «Εταιρείας Σπαστικών Βορείου Ελλάδος», πριν από 27 χρόνια.

Οι άλλοι ανταμώσαμε στη διαδρομή, δουλέψαμε και συνεχίζουμε να δουλεύουμε μαζί, μέσα στο γκρίζο τοπίο της αναπηρίας με τις λιγοστές φωτεινές του ανταύγειες.

Γκρίζο από το στίγμα της κοινωνικής απαξίωσης που το σφραγίζει, την φιλανθρωπία του κράτους και της κοινωνίας που μάταια προσπαθεί να καλύψει την απόρριψη του ανάπηρου, το πνιγερό αδιέξοδο του γονιού και του ανάπηρου στην καθημερινή βαρβαρότητα, στην απόλυτη απουσία του αύριο, στο απέραντο τείχος που ορθώνεται απέναντι στην προσμονή μιας άλλης ζωής.

Γκρίζο από τον κυρίαρχο λόγο της αναπηρίας που φαντασιώνεται αγώνες εδραιώνοντας τη διάκριση και τον διαχωρισμό στο όνομα της διεκδίκησης της ισότητας, που βλέπει τον ανάπηρο και χάνει το πρόσωπο και τη σχέση -εκεί όπου δοκιμάζεται το νόημα της ύπαρξης και ασκείται το βίωμα της ισότητας· εκεί όπου επιβιώνει το λιγοστό φως, ανταύγειες φωτεινές στον σκοτεινό ορίζοντα.

Εμείς το ζήσαμε αυτό. Δεν ήταν αντικατοπτρισμός. Φανατικοί πολέμιοι του γκρίζου αναζητήσαμε το φως. Νιώσαμε την ανατρεπτική του δύναμη· τον ανάπηρο να δίνει τη θέση του στο πρόσωπο, την απόγνωση της μοναξιάς να γίνεται χαρά της ύπαρξης στη σκέψη του άλλου, την φιλανθρωπία να γίνεται αλληλεγγύη, τη διαφορά από ανταγωνισμό και εναντίωση στους άλλους να γίνεται αναγνώριση του άλλου και αποδοχή, την οργή και αγανάκτηση για αυτά που δεν γίνονται σε δική μας δημιουργία, τη φοβική αντίδραση σε θετική σκέψη.

Λιγοστές στιγμές, αποσπασματικές εικόνες, μα ικανές να νιώσουμε βέβαιοι για το ουσιαστικό και αληθινό: την προτεραιότητα του προσώπου και τη σημασία της σχέσης στην κοινωνική ζωή και δράση. Αυτό μπορεί να αναβαπτίσει το νόημα της αυτοδιαχείρισης, του αυτοπροσδιορισμού, της ίδιας της δημοκρατίας.

Σ’ αυτό είμαστε σταθεροί, σ’ αυτό βασιζόμαστε για τις διαρκείς αναζητήσεις· να ξεδιαλύνουμε το θολό, να αποβάλουμε το γκρίζο. Είναι ένας δρόμος που δεν τον έχουμε ακόμα περπατήσει ούτε καν χαράξει. Κι αυτό είναι ένα στοίχημα αλλά και μια ανάγκη. Ξέρουμε ότι δεν είναι μόνο δική μας ανάγκη. Ένας κόσμος ολόκληρος ασφυκτιά, οι ανάπηροι, οι οικογένειές τους, οι εργαζόμενοι στο χώρο. Μ’ όλους αυτούς θα επιδιώξουμε να συναντηθούμε. Δεν έχει σημασία πόσο συμφωνούμε και πόσο διαφωνούμε. Σημασία έχει πως όλοι έχουν την ίδια ανάγκη για σεβασμό στη ζωή και στο πρόσωπό τους. Αυτός είναι ο κοινός τόπος, η κοινή αφετηρία.

Δεν έχουμε έτοιμες απαντήσεις. Δεν υπάρχουν απαντήσεις έξω από την προσπάθεια να περπατήσουμε σ’ αυτό τον δρόμο. Θα ψάξουμε, θα συζητήσουμε, θα διαφωνήσουμε, θα δοκιμάσουμε. Κυρίως θα δοκιμάζουμε αναζητώντας λύσεις και απαντήσεις. Ό,τι, δηλαδή, κάναμε ο καθένας ξεχωριστά μέχρι σήμερα. Τώρα θα το προσπαθήσουμε μαζί. Πρόκληση διεξόδου, πρόσκληση ζωής.

Η συντακτική ομάδα