ένωση για τη συμβολή στην ποιότητα

ζωής των ανθρώπων με αναπηρία

Είσοδος

Ποιoς είναι online

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 36 επισκέπτες και κανένα μέλος

Κείμενα γνωριμίας

  • Ευχαριστούμε από καρδιάς

    Θέλουμε να πούμε ένα μεγάλο ευχαριστώ στους ανθρώπους που στάθηκαν δίπλα μας και μας βοήθησαν στο ξεκίνημα του περιοδικού:

    Στον Στράτο Καλαφάτη και στη Λία Ναλμπαντίδου για την εθελοντική φωτογραφική επιμέλεια του περιοδικού και για το προσωπικό φωτογραφικό υλικό που μας παραχώρησαν και στη Δάφνη Καλαφάτη.

    Στη Νίκη Καλοπαίδη, στον Δαμιανό Κάρτα και τη Selva Cubas Manfredini, στη Βικτώρια Νταρίλα και στον Κώστα Παπαντωνίου για το προσωπικό φωτογραφικό υλικό που μας παραχώρησαν.

    Στον Αρκά και στον Phil Hubbe για την άδεια να δημοσιεύσουμε έργα τους στο περιοδικό μας.

    Στη Νίκη και στο Δημήτρη Καρανίκο, καθώς και στον Παύλο Χουζανά για τα πρώτα έπιπλα που μας δώρισαν για να «ντύσουμε» τα γραφεία μας.

    Στη Μαρία Τζουριάδου, πρόεδρο του συνεδρίου «Η Ευρωπαϊκή διάσταση της ειδικής αγωγής: ανάδυση μιας άλλης φυσιογνωμίας», για την ηθική και πρακτική υποστήριξη στην έκδοση του περιοδικού.

    Η συντακτική ομάδα

  • Κυκλοφόρησε το 4ο τεύχος

     

    Editorial: Είμαστε ακόμα εδώ

     

    Ο χρόνος που πέρασε, δύο χρόνια από την έκδοση του τρίτου τεύχους, έδωσε τροφή για πιθανές ερμηνείες αυτής της απουσίας. Η αλήθεια όμως είναι πολύ απλή: αιτία, τόσο της απουσίας όσο και της επανεμφάνισης μας, είναι η έλλειψη δημοσιογραφικού επαγγελματισμού. Εξηγούμαστε.

    Όσοι δουλεύουμε για την έκδοση του περιοδικού δεν είμαστε παρά ερασιτέχνες «δημοσιογράφοι» που έχουν την ανάγκη να επικοινωνήσουν τις απόψεις τους σχετικά με τα θέματα της αναπηρίας. Καθένας μας και μια διαφορετική επαγγελματική ιδιότητα, μια διαφορετική ανθρώπινη οντότητα, με δεσμεύσεις και υποχρεώσεις. Ο χρόνος και το χρήμα για την έκδοση του περιοδικού ήταν μια επίπονη αναζήτηση και ένα διαρκές έλλειμμα... Το διαπιστώσαμε. Η καλύτερη οργάνωση του περιοδικού με στόχο την επαγγελματική του λειτουργία αποτέλεσαν τα κύρια στοιχεία του προβληματισμού μας.

    Ωστόσο, στα δύο χρόνια της εκδοτικής μας απουσίας δεν μείναμε ανενεργοί. Το περιοδικό, μπορεί να καθυστέρησε στην έκδοσή του, αλλά ανέπτυξε μια σειρά συλλογικών δράσεων. Συγκροτήθηκαν και εργάζονται τρεις ομάδες εργαζομένων στην ειδική εκπαίδευση. Κοινός άξονας αυτών των δράσεων ήταν η προσπάθεια να απαντηθούν καίρια ερωτήματα που σχετίζονται με την εκπαίδευση των ανθρώπων με νοητική ανεπάρκεια. Το κρισιμότερο όλων: πώς μπορούμε να υποστηρίξουμε τον άνθρωπο με νοητική ανεπάρκεια ώστε να ενισχυθεί η ικανότητα αυτοπροσδιορισμού του. Πώς, δηλαδή, μπορεί να αναγνωρίζει τις απαιτήσεις της κοινωνικής πραγματικότητας και να κάνει τις επιθυμητές επιλογές με επίγνωση των συνεπειών τους πώς μπορεί να διαχειρίζεται προβλήματα, συμπεριφορές, κοινωνικές αλληλεπιδράσεις· με δύο λόγια πώς μπορεί να γίνει περισσότερο ικανός να αποφασίζει για τη ζωή του και να προσεγγίζει την ιδιότητα του ελεύθερου πολίτη, όπως αυτή προσδιορίζεται για τον κάθε ένα από εμάς.

    Πιο συγκεκριμένα:

    Η πρώτη ομάδα επιχειρεί να απαντήσει στο ερώτημα ποιο θα μπορούσε να είναι το Πρόγραμμα στα δημοτικά σχολεία ειδικής εκπαίδευσης, έτσι ώστε να προωθείται συστηματικά ο στόχος της μέγιστης ικανότητας των ανθρώπων με νοητική ανεπάρκεια για αυτόνομη και ανεξάρτητη διαβίωση μέσα σε ζωντανές και ισότιμες κοινωνικές σχέσεις.

    Η δεύτερη ομάδα επιχειρεί να απαντήσει στο ερώτημα πώς μπορεί να διαμορφωθεί το πρόγραμμα του τμήματος ένταξης στο νηπιαγωγείο και στο δημοτικό σχολείο για τους μαθητές με νοητική ανεπάρκεια, ώστε να προωθείται αφενός η ανάπτυξη λειτουργικών και κοινωνικών δεξιοτήτων και αφετέρου η ουσιαστική συμμετοχή και η ανάπτυξη των κοινωνικών σχέσεων στις ομάδες των συνομηλίκων.

  • Πρόκληση διεξόδου, πρόσκληση ζωής

    Είμαστε μια παρέα από γονείς, ανάπηρους και –κυρίως- εργαζόμενους στο χώρο της αναπηρίας.

    Τρείς γενιές συναντήθηκαν σ’ αυτή τη γέννα.

    Κάποιοι από μας της πρώτης, παλιότερης γενιάς συμμετείχαμε στο ξεκίνημα του περιοδικού «Επειδή η διαφορά είναι δικαίωμα» της «Εταιρείας Σπαστικών Βορείου Ελλάδος», πριν από 27 χρόνια.

    Οι άλλοι ανταμώσαμε στη διαδρομή, δουλέψαμε και συνεχίζουμε να δουλεύουμε μαζί, μέσα στο γκρίζο τοπίο της αναπηρίας με τις λιγοστές φωτεινές του ανταύγειες.

    Γκρίζο από το στίγμα της κοινωνικής απαξίωσης που το σφραγίζει, την φιλανθρωπία του κράτους και της κοινωνίας που μάταια προσπαθεί να καλύψει την απόρριψη του ανάπηρου, το πνιγερό αδιέξοδο του γονιού και του ανάπηρου στην καθημερινή βαρβαρότητα, στην απόλυτη απουσία του αύριο, στο απέραντο τείχος που ορθώνεται απέναντι στην προσμονή μιας άλλης ζωής.

    Γκρίζο από τον κυρίαρχο λόγο της αναπηρίας που φαντασιώνεται αγώνες εδραιώνοντας τη διάκριση και τον διαχωρισμό στο όνομα της διεκδίκησης της ισότητας, που βλέπει τον ανάπηρο και χάνει το πρόσωπο και τη σχέση -εκεί όπου δοκιμάζεται το νόημα της ύπαρξης και ασκείται το βίωμα της ισότητας· εκεί όπου επιβιώνει το λιγοστό φως, ανταύγειες φωτεινές στον σκοτεινό ορίζοντα.

    Εμείς το ζήσαμε αυτό. Δεν ήταν αντικατοπτρισμός. Φανατικοί πολέμιοι του γκρίζου αναζητήσαμε το φως. Νιώσαμε την ανατρεπτική του δύναμη· τον ανάπηρο να δίνει τη θέση του στο πρόσωπο, την απόγνωση της μοναξιάς να γίνεται χαρά της ύπαρξης στη σκέψη του άλλου, την φιλανθρωπία να γίνεται αλληλεγγύη, τη διαφορά από ανταγωνισμό και εναντίωση στους άλλους να γίνεται αναγνώριση του άλλου και αποδοχή, την οργή και αγανάκτηση για αυτά που δεν γίνονται σε δική μας δημιουργία, τη φοβική αντίδραση σε θετική σκέψη.

    Λιγοστές στιγμές, αποσπασματικές εικόνες, μα ικανές να νιώσουμε βέβαιοι για το ουσιαστικό και αληθινό: την προτεραιότητα του προσώπου και τη σημασία της σχέσης στην κοινωνική ζωή και δράση. Αυτό μπορεί να αναβαπτίσει το νόημα της αυτοδιαχείρισης, του αυτοπροσδιορισμού, της ίδιας της δημοκρατίας.

    Σ’ αυτό είμαστε σταθεροί, σ’ αυτό βασιζόμαστε για τις διαρκείς αναζητήσεις· να ξεδιαλύνουμε το θολό, να αποβάλουμε το γκρίζο. Είναι ένας δρόμος που δεν τον έχουμε ακόμα περπατήσει ούτε καν χαράξει. Κι αυτό είναι ένα στοίχημα αλλά και μια ανάγκη. Ξέρουμε ότι δεν είναι μόνο δική μας ανάγκη. Ένας κόσμος ολόκληρος ασφυκτιά, οι ανάπηροι, οι οικογένειές τους, οι εργαζόμενοι στο χώρο. Μ’ όλους αυτούς θα επιδιώξουμε να συναντηθούμε. Δεν έχει σημασία πόσο συμφωνούμε και πόσο διαφωνούμε. Σημασία έχει πως όλοι έχουν την ίδια ανάγκη για σεβασμό στη ζωή και στο πρόσωπό τους. Αυτός είναι ο κοινός τόπος, η κοινή αφετηρία.

    Δεν έχουμε έτοιμες απαντήσεις. Δεν υπάρχουν απαντήσεις έξω από την προσπάθεια να περπατήσουμε σ’ αυτό τον δρόμο. Θα ψάξουμε, θα συζητήσουμε, θα διαφωνήσουμε, θα δοκιμάσουμε. Κυρίως θα δοκιμάζουμε αναζητώντας λύσεις και απαντήσεις. Ό,τι, δηλαδή, κάναμε ο καθένας ξεχωριστά μέχρι σήμερα. Τώρα θα το προσπαθήσουμε μαζί. Πρόκληση διεξόδου, πρόσκληση ζωής.

    Η συντακτική ομάδα