ένωση για τη συμβολή στην ποιότητα

ζωής των ανθρώπων με αναπηρία

Είσοδος

Ποιoς είναι online

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 72 επισκέπτες και κανένα μέλος

Άμα σε πετάξουν μεσοπέλαγα, θα κολυμπήσεις για να πιάσεις στεριά (τ. 3ο)

“Την άνοιξη αν δεν τη βρεις τη φτιάχνεις και ή πας να παίξεις τρικυμία ή πνίγεσαι.”
Οδυσσέας Ελύτης, Εκ του πλησίον

Ο Γιώργος Σκαλκώτος, ένας τριαντάρης νέος από τον Πύργο της Τήνου, μιλά για τη ζωή του πριν και μετά το τροχαίο, που τον άφησε κινητικά ανάπηρο, εδώ και 10 χρόνια. Μιλά για τον εαυτό του και τους γύρω του, γι' αυτά που άλλαξαν, γι’ αυτά που έχασε, γι’ αυτά που γνώρισε στη νέα του ζωή. Μιλά για τη ζωή που θέλει να κρατήσει γερά στα χέρια του.

Είμαι μαρμαρογλύπτης. Αποφοίτησα από τη Σχολή Μαρμαρογλυπτικής Πανόρμου της Τήνου, όπου, κατά το πρώτο έτος των σπουδών μου, είχα βραβευθεί με το βραβείο μαρμαροτεχνίας. Μετά τη σχολή, έπιασα δουλειά σε μαρμαράδικο. Ένα χρόνο μετά, στα 21 μου χρόνια, είχα κατέβει στον Πάνορμο για να χαιρετήσω μια κοπέλα με την οποία φλέρταρα εκείνο τον καιρό. Στον γυρισμό από τον Πάνορμο είχα το ατύχημα. Οδηγούσα το μηχανάκι μου και τράκαρα μετωπικά με ένα λεωφορείο. Έχω ένα κενό μνήμης τρεισήμισι μηνών. Κάποτε βρισκόμουν στο 100% της λειτουργικότητάς μου αλλά μετά το ατύχημα έπεσα κατακόρυφα στο 30%. Αν σκεφτείς ότι βρισκόμουν στο 30% από τον θάνατο και τώρα βρίσκομαι στο 25-20% από τη ζωή... Είναι σημαντικό ανέβασμα!

Πώς ήταν η ψυχολογία σου τον πρώτο καιρό, μετά το ατύχημα;
Όταν ήμουν ανάσκελα στο κρεβάτι και έβλεπα παλιές μου κοπέλες, σκεφτόμουν: “Κοίτα τώρα πού είμαι εγώ και πού είναι αυτές”, “Τι θα σκέφτονται;”, τι το ένα, τι το άλλο. Επίσης, θυμάμαι ότι δύο φίλοι με είχαν κατεβάσει στον Πάνορμο για καφέ και, επειδή ο πατέρας μου δούλευε, έπρεπε να αναχωρήσουμε νωρίς. Την ώρα που έφευγα εγώ, έσκαγε η παλιά παρέα για καφέ, για ξεκίνημα night club. Για μένα εκείνη την ώρα έκλεινε η βραδιά. Εντάξει, δεν μπορούσα, τι να τους πω, δεν υπήρχαν λόγια... Το έπαιζα καραγκιόζης!

Κατά βάθος πώς ένιωθες;
Κατά βάθος έλεγα: “Ε, ρε πούστη, κι εγώ πώς έχω καταντήσει έτσι! Εσύ που ήσουνα μάχιμος και μετρούσες, πώς μηδενίστηκες έτσι!

Υπήρχαν άλλες περιπτώσεις όπου ένιωθες άσχημα;
Ναι, όταν άκουγα κάποιους να λένε: “Το καημένο το παιδί, πώς έγινε έτσι, δύο μέτρα παλληκάρι και ωραίο παιδί, τον κουβαλάει η μάνα του, τον κουβαλάει ο πατέρας του, τον κουβαλάει ο αδερφός του”. Έριχνα το βρισίδι της αρκούδας, χαμηλοφώνως βέβαια... Με έφθειρε πολύ αυτό! Με τον καιρό, σταμάτησε να με ενδιαφέρει και τόσο πολύ η αρνητική γνώμη και ματιά των άλλων για μένα. Βέβαια, ακόμα, μερικές φορές, ενοχλούμαι και θυμώνω με τη συμπεριφορά των άλλων απέναντί μου. Παραδείγματος χάριν, χθες το βράδυ ήμουν μαζεμένος και αυτό προέκυψε από τη συμπεριφορά ορισμένων ανθρώπων, που νιώθω ότι με τοποθετούν πάνω σε ένα ράφι και μου λένε “Εσύ από εκεί θα μιλάς”, ενώ εγώ θέλω και μπορώ να κάθομαι στο τραπέζι μαζί τους.

Ποιοι σου στάθηκαν σε αυτή τη δύσκολη περίοδο της ζωής σου;
Πρώτα απ' όλους, είχα τους γονείς μου. Ήταν το πρώτο, όχι απλά σκαλί αλλά πλατύσκαλο, στο οποίο περπάτησα και μετά ξεκίνησα να ανεβαίνω τη σκάλα της ζωής. Μου στάθηκαν πολύ, όμως, και φίλοι, οι οποίοι εμφανίστηκαν στη ζωή μου μετά το ατύχημα. Οι καινούργιοι μου φίλοι μου στάθηκαν πραγματικά, γιατί με γνώρισαν στο 30% και εκτίμησαν, όταν πέρασα στο 40%, στο 50%, στο 60%, στο 70% έως και στο 75-80% των δυνατοτήτων μου. Κάποιους από τους φίλους μπορεί να τους κούρασα με τη συμπεριφορά μου κάποια στιγμή και μπορεί να τους απώθησα ο ίδιος. Ήθελα κάτι και το ήθελα εκείνη τη στιγμή. Δεν μπορούσα να περιμένω και αυτό ίσως τους κούραζε. Δεν είχα υπομονή...
Άλλοι φίλοι, μετά το ατύχημα, χάθηκαν. Πριν χτυπήσω, βαστιόταν από πάνω μου πολλοί, γιατί ο Γιώργος ήταν μουράτος -μου έχουν πει μουράτος-, ήταν επικοινωνιακός και κοινωνικός. Λέει ένα τραγούδι “Πολλοί ορκίστηκαν πως μ' αγαπήσανε, γιατί κατάλαβαν ποιος είμαι τάχα, μα σαν με εγκαταλείψανε, ανάγκη μ' είχανε, αυτό μονάχα”.
Όμως, το περιστατικό που με πλήγωσε περισσότερο απ' όλα συνέβη, όταν θα παντρευόταν ένας από τους τέσσερις κολλητούς και δεν με κάλεσε στον γάμο του... Ισχυρίστηκε πως, επειδή εγώ τότε ήμουν πλήρως εξαρτημένος από τους δικούς μου, δεν ήθελε να επιβαρύνει τους δικούς μου. Και θεώρησε καλό να μη στείλει προσκλητήριο. Γιατί δεν με υπολόγισες; Γιατί δεν ήθελες; Γιατί δεν ήθελες να κουράσεις τους δικούς μου, όπως ισχυρίστηκες; Μήπως, γιατί ντρεπόσουν να με παρουσιάσεις μπροστά στο πλήθος; Πολλά και αναπάντητα “γιατί”... Η συμπεριφορά αυτή ήταν αυτή που με ενόχλησε περισσότερο από όλες.

Θεωρείς πως ζώντας σ' ένα τόσο μικρό τόπο, όπως είναι ο Πύργος της Τήνου, λειτούργησε θετικά για σένα;
Λειτούργησε θετικά από την άποψη ότι μετακινούμουν πιο εύκολα. Επίσης, οι κάτοικοι του χωριού με ήξεραν προσωπικά και ήξεραν τι ακριβώς μου έχει συμβεί. Έτσι, για παράδειγμα, αν καθόμουν στης Ρούσσας για καφέ και ήθελα τσιγάρα, ζητούσα από κάποιον να μου φέρει από το περίπτερο. Ή αργότερα, μετά από λίγο καιρό, άρχισα να πηγαίνω μόνος μου, με το δικό μου αργό τέμπο, χωρίς τον φόβο ότι κάποιος θα με έσπρωχνε και θα έπεφτα. Αυτό δε θα μπορούσε να είχε συμβεί στην Αθήνα.

Σε αυτή τη φάση της ζωής σου, στο εδώ και τώρα, πώς νιώθεις μέσα σε αυτή την κοινωνία που ζεις; Νιώθεις ενεργό μέλος της κοινωνίας, νιώθεις ενταγμένος;
Ναι, συμπεριφέρομαι, όπως νιώθω. Είμαι άνθρωπος, αναπνέω, υπάρχω, έχω δικαίωμα να ζήσω στη ζωή. Λέει ο Πασχάλης Τερζής σ' ένα τραγούδι του και αυτό το παρομοιάζω με τους ανθρώπους: “Αν ψάχνεις σε πολυώροφα -δηλαδή σε κοινούς ανθρώπους-, στα υπόγεια είναι η θέα”. Έχω επικοινωνήσει με ανθρώπους σε καρότσι, οι οποίοι με έχουν βοηθήσει στο θέμα της ζωής.

Από δουλειά πώς τα πας; Εργάζεσαι πουθενά;
Τα τελευταία χρόνια, κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, δουλεύω, με σύμβαση βέβαια, στο Ίδρυμα Ευαγγελιστρίας της Τήνου ως ξεναγός σε ένα από τα μουσεία του Ιδρύματος. Φέτος, λόγω της οικονομικής κατάστασης της χώρας, δε μου ανανέωσαν τη σύμβαση.

Γίνεται κάποια δράση εδώ στην Τήνο σε σχέση με την αναπηρία;
Ναι. Φτιάξαμε πριν από λίγο καιρό ένα σύλλογο στον οποίο επέλεξα να αναλάβω τη θέση του αντιπρόεδρου, ώστε να τρέχω για τις ανάγκες του συλλόγου. Ο σύλλογος ονομάζεται “Έχουμε δικαίωμα” και μέλη του είναι άνθρωποι με αναπηρία, γονείς και φίλοι. Αναμένεται τον χειμώνα να ξεκινήσουμε τις δράσεις.

Κάνεις κάποιες σκέψεις για το μέλλον; Πώς φαντάζεσαι τον εαυτό σου σε πέντε-δέκα χρόνια;
Δε θέλω να το σκέφτομαι. Ό, τι βρέξει ας κατεβάσει.

Θα ήθελες να πεις κάτι για το κλείσιμο της κουβέντας μας;
Θετική ψυχολογία, καλή θέληση και υπομονή. Μακάρι να πιαστούν κάποιοι από αυτά τα λόγια και να τους δώσουν δύναμη, ώστε να φτάσουν όσο πιο ψηλά μπορούν. Θέλω να βοηθήσω και μακάρι να μπορέσω να βοηθήσω.

Πάντως βρε Γιώργο, όλα αυτά τα χρόνια που σε ξέρω, το τρίπτυχο θετική ψυχολογία, καλή θέληση και υπομονή το κάνεις πράξη. Είσαι από τους ανθρώπους που κοιτάς μπροστά, δεν κοιτάς πίσω.
Προσπαθώ να μην κοιτάω πίσω...

Μάλλον το καταφέρνεις σε μεγάλο βαθμό.
Να σου πω κάτι... Δεν μπορείς να γυρίσεις τον χρόνο πίσω. Μπορείς να αλλάξεις κάτι; Καλώς ή κακώς, έγινε. Δηλαδή, άμα σε πετάξουν μεσοπέλαγα, καλώς ή κακώς βούτηξες. Θα κολυμπήσεις, να πιάσεις στεριά. Το πλοίο έφυγε. Δεν μπορείς να κάνεις κάτι άλλο. Κοιτάς μπροστά!

Βασιλική Ιωαννίδου