Είσοδος

Ποιoς είναι online

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 88 επισκέπτες και κανένα μέλος

Πού βρίσκεσαι:

Γονείς και ανάπηροι καταγγέλλουν την υπολειτουργία των σχολικών μονάδων ειδικής αγωγής

Κάθε χρόνο η ιστορία επαναλαμβάνεται μονότονα. Η αρχή της σχολικής χρονιάς –και για αρκετό διάστημα στη συνέχεια- βρίσκει τις ειδικές μονάδες, ιδιαίτερα στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, να υπολειτουργούν ή να μη λειτουργούν καθόλου, γιατί δεν διαθέτουν το ελάχιστα αναγκαίο προσωπικό ή γιατί δεν υπάρχουν ακόμα λεωφορεία για τη μετακίνηση των μαθητών. Σε όλα τα δημοσιεύματα του Τύπου τον Σεπτέμβριο εμφανίζονται ομοσπονδίες και σύλλογοι γονέων σε διάφορα μέρη της χώρας να καταγγέλλουν την δυσμενή αυτή διάκριση σε βάρος των μαθητών με αναπηρίες.

Είναι κοινή συνείδηση πλέον ότι οι ανάπηροι μαθητές αποτελούν δεύτερη επιλογή για το υπουργείο παιδείας. Πώς να εξηγήσει κανείς αλλιώς το γεγονός ότι εδώ και πάνω από μια δεκαετία λειτουργούν τα ΕΕΕΕΚ (ειδικές επαγγελματικές μονάδες δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης) δίχως τις αναγκαίες οργανικές θέσεις; Κάθε χρόνο ξεκινούν με προσωπικό που μετριέται στα δάκτυλα του ενός χεριού και περιμένουν βδομάδες ή και μήνες για να έρθουν ωρομίσθιοι να καλύψουν τα κενά. Και μέχρι τότε οι μαθητές είναι στα σπίτια τους, γιατί ποιος θα τους φροντίσει στο σχολείο;

Και το υπουργείο,ακόμα, ως συνήθως, σιωπά. Θα βγει κάποια άλλη στιγμή για να διαφημίσει τις ανούσιες φιλάνθρωπες επισκέψεις του και τα ψεύτικα χαμόγελα στα «καημένα» τα παιδιά. Αυτά τα ζούμε δεκαετίες τώρα. Ίδιες κι απαράλλακτες παραστάσεις. Μόνο τα πρόσωπα των ηθοποιών αλλάζουν. Δεν έχουμε τίποτε καινούριο να πούμε ή να περιμένουμε από κει. Θα περιμέναμε όμως από τους ίδιους τους ανάπηρους και τους γονείς τους και γιατί όχι κι από τους εργαζόμενους στα σχολεία αυτά.

Αν υποθέσουμε ότι –που δεν θα συμβεί αλλά ας πούμε «αν»- κάποια χρονιά ξεκινούσαν όλα τα ειδικά σχολεία με πληρότητα στο προσωπικό τους, με επάρκεια στα λεωφορεία, με επάρκεια στο «εκπαιδευτικό υλικό» τους, θα ήμασταν ικανοποιημένοι; Η εκπαίδευση τότε θα προωθούσε με επιτυχία την κοινωνική ένταξη των μαθητών με αναπηρίες; Θα τους έκανε πιο ικανούς να τα βγάλουν πέρα στη ζωή με αξιοπρέπεια και χαρά; πιο αυτόνομους και ανεξάρτητους, αποδεκτούς από τους συνομηλίκους και το κοινωνικό τους περιβάλλον; Γιατί αυτά είναι τα κρίσιμα ζητήματα. Γι’ αυτά πότε θα μιλήσουν; Δεν τα θεωρούν σημαντικά; Ή μήπως η απογοήτευση έχει φτάσει τόσο βαθειά που το θεωρούν πλέον μάταιο;

Γιώργος Μπάρμπας