Είσοδος

Ποιoς είναι online

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 61 επισκέπτες και κανένα μέλος

Πού βρίσκεσαι:

Η Σχολή Τυφλών στη Θεσσαλονίκη σε σκοτεινό τούνελ

Ζητείται φως

Η επίσχεση εργασίας των εργαζομένων στη Σχολή Τυφλών είναι άλλη μια ιστορία καθημερινής (κρατικής) τρέλας. Άλλη μια «συνηθισμένη» τραγωδία. 53 εργαζόμενοι είναι απλήρωτοι για 10 μήνες (ίσως την ώρα που θα διαβάζονται αυτές οι γραμμές να έχουν πληρωθεί για κάποιους από αυτούς). 53 οικογένειες ζουν –τρόπος του λέγειν- με δανεικά. Τίποτε το συγκλονιστικό για τους κυβερνώντες. Εδώ τόσα σοβαρά θέματα τους απασχολούν, για 53 απλήρωτους εργαζόμενους θα μιλάμε! Αλλά φοβάμαι πως κι όλοι εμείς οι άλλοι έχουμε εξοικειωθεί τόσο πολύ με παρόμοιες ιστορίες, με την απανθρωπιά της κρατικής εξουσίας που δεν εξεγείρεται πλέον η συνείδησή μας.

Οι απλήρωτοι εργαζόμενοι είναι η κορυφή του παγόβουνου μιας μακράς σκοτεινής ιστορίας της Σχολής Τυφλών. Είναι τα πρώτα εμφανή θύματα της διαχείρισης ενός ιδρύματος που για δεκαετίες καθηλώθηκε σε μια υποτονική και υποβαθμισμένη λειτουργία. Πολλά τα ερωτήματα που δημιουργεί η αποτίμηση αυτής της διαχείρισης.

  • Η Σχολή Τυφλών λειτουργούσε για δεκαετίες μέχρι πρόσφατα χωρίς άδεια και χωρίς πιστοποίηση, όπως απαιτεί ο νόμος. Οι διοικήσεις του ιδρύματος χρεώνονται αυτή τη σοβαρή παράλειψη. Το υπουργείο υγείας, ως εποπτεύουσα αρχή, δεν έχει καμία ευθύνη; Ποιος θα λογοδοτήσει γι’ αυτό; Κανείς. Κι όμως η απουσία άδειας και πιστοποίησης ήταν ένας από τους βασικούς λόγους που έμειναν απλήρωτοι για τόσο καιρό οι εργαζόμενοι, oι μόνοι που δεν μπορούν να χρεωθούν αυτές τις παραλείψεις.
  • Ο προϋπολογισμός του ιδρύματος ήταν πάντα ελλειμματικός. Η κρατική επιχορήγηση –το βασικό έσοδο της Σχολής- ήταν μικρότερη των ανελαστικών δαπανών του (μισθοδοσία υπαλλήλων και βασικά λειτουργικά έξοδα). Κάθε χρόνο το έλλειμμα καλύπτονταν από έκτακτες επιχορηγήσεις. Πυροσβεστικές κινήσεις μιας πολιτείας ανίκανης και άβουλης να αντιμετωπίσει ένα σχετικά απλό οικονομικό θέμα (απλό σε σχέση με αυτά που διακηρύσσει σήμερα ότι θα λύσει). Και τώρα που έγινε η έκρηξη συνεχίζει την ίδια τακτική. Κάνει πως δεν καταλαβαίνει ότι το ίδρυμα έχει ουσιαστικά δημόσιο χαρακτήρα, γιατί είναι ο μόνος φορέας στη Βόρειο Ελλάδα που παρέχει υπηρεσίες σε τυφλούς πολίτες. Άρα έχει η ίδια την πρώτη ευθύνη να διασφαλίσει μια υγιή λειτουργία –είτε παραμείνει το ίδρυμα με τη μορφή που έχει σήμερα είτε γίνει δημόσιος φορέας.
  • Μυστήριο καλύπτει την περίφημη «περιουσία» του ιδρύματος. Διάφορα δημοσιεύματα κατά καιρούς κάνουν λόγο για πολύ μεγάλη ακίνητη περιουσία. Ποια είναι ακριβώς; Αξιοποιείται και πώς; Ποιος έχει την κυριότητα και καρπούται την εμπορική της αξία; Πηγαίνουν τα λεφτά αυτής της περιουσίας εκεί όπου ήθελαν όσοι άφησαν την κληρονομιά τους στη Σχολή, δηλαδή στους τυφλούς και στην ανάγκη να διασφαλιστεί η ποιότητα της ζωής τους;

Αν οι απλήρωτοι εργαζόμενοι είναι το ορατό σήμερα κομμάτι του προβλήματος, χρειάζεται να αναλογιστούμε μήπως τα πιο μεγάλα θύματα όλα αυτά τα 30 χρόνια είναι οι ίδιοι οι τυφλοί πολίτες. Από τις συζητήσεις που είχαμε στη Σχολή Τυφλών –και τις οποίες θα παρουσιάσουμε σε επόμενο άρθρο- δημιουργήθηκε η αίσθηση ότι στις πλάτες των τυφλών παίχτηκαν -και ίσως ακόμα παίζονται- κομματικά και συντεχνιακά παιχνίδια εξουσίας. Ίσως αυτή να είναι και η βασική αιτία της κακοδαιμονίας αυτού του ιδρύματος.

Χρόνης Ευκαρπίδης,
Γιώργος Μπάρμπας