Είσοδος

Ποιoς είναι online

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 50 επισκέπτες και κανένα μέλος

Πού βρίσκεσαι:

Κέντρο Περίθαλψης Παιδιών με Ειδικές Ανάγκες στα Λεχαινά Ηλείας

«Ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω»

Από τον Καιάδα, στη Σπιναλόγκα και από εκεί στο ΚΕΠΕΠ Λεχαινών ή καλύτερα στα ιδρύματα αυτού του τύπου.
Για ακόμη μία φορά η ελληνική κοινωνία έμεινε εμβρόντητη από τα στοιχεία που δημοσιεύτηκαν στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης για τις άθλιες και απάνθρωπες συνθήκες που επικρατούν στο ΚΕΠΕΠ Λεχαινών.

Για ακόμη μία φορά η ελληνική κοινωνία εξέφρασε το θυμό, τον αποτροπιασμό, την αηδία, την απέχθεια, τη ντροπή και τη θλίψη της για όσα συμβαίνουν στο συγκεκριμένο ίδρυμα.

Για ακόμη μία φορά στήθηκαν λαϊκά δικαστήρια σε εφημερίδες και τηλεοράσεις αναζητώντας τους ενόχους που πρωτοστάτησαν για να φτάσει το ίδρυμα σ’ αυτήν την κατάσταση.

Για ακόμη μία φορά έγιναν ένορκες διοικητικές έρευνες για να ανακαλυφθούν αυτοί που ευθύνονται και να τιμωρηθούν.

Για ακόμη μία φορά κρυφτήκαμε όλοι πίσω από το δάχτυλό μας. Δείχνουμε να αποστρέφουμε τη ματιά μας από τον καθρέφτη, να μην παραδεχόμαστε αυτό που όλοι έχουμε στο μυαλό μας και δεν τολμάμε να πούμε, επειδή ακριβώς μας προκαλεί τρομερή αμηχανία και πληγώνει την εικόνα που φτιάξαμε για την ηθική μας.

Τα ιδρύματα αυτού του τύπου είναι το «χαλί» κάτω από το οποίο κρύβουμε τα «σκουπίδια». Αυτά που θέλουμε να πετάξουμε αλλά δεν μπορούμε και για αυτό τα κρύβουμε, απλά για να μη τα βλέπουμε. Ωστόσο είναι εκεί κρυμμένα, σκεπασμένα, δεν εξαφανίζονται περιμένοντας να συμβεί αυτό που όλοι, αν και δεν το ομολογούμε, ωστόσο το ευχόμαστε, ο φυσικός θάνατος.

Αδικαιολόγητη μομφή θα έλεγε κάποιος για μία τόσο ευαισθητοποιημένη κοινωνία η οποία αντέδρασε κραυγάζοντας στην περίπτωση των Λεχαινών. Κι όμως η μομφή είναι απολύτως δικαιολογημένη, θα απαντήσω. Τα πάντα γίνονται ξεκάθαρα, αν προσέξει κανείς πώς καταλήγει κάποιος εσώκλειστος σε ένα τέτοιο ίδρυμα και ποιους στόχους θέτει η ελληνική πολιτεία για τη λειτουργία του.

Σε τέτοιου είδους ιδρύματα καταλήγουν οι άνθρωποι που τόσο το οικογενειακό όσο και το στενό κοινωνικό τους περιβάλλον αδυνατεί ή δε θέλει να τους κρατήσει στους κόλπους του. Καταλήγουν οι άνθρωποι που δεν τους επιτρέπεται να επιβιώσουν ως κοινωνικά όντα μέσα στις ανθρώπινες σχέσεις και ο εγκλεισμός τους στο ίδρυμα πιστοποιεί τον «κοινωνικό τους θάνατο». Καταλήγουν οι άνθρωποι που ήδη είναι νεκροί κοινωνικά και μέσα στο ίδρυμα απλά ζουν περιμένοντας το φυσικό τους τέλος.

Σ’ αυτή την πραγματικότητα ανταποκρίνεται η πολιτεία προσδιορίζοντας το στόχο λειτουργίας αυτών των φορέων: «Στόχος του ιδρύματος (του ΚΕΠΕΠ Λεχαινών) είναι η φροντίδα και η περίθαλψη παιδιών από 6 έως 18 ετών που πάσχουν από σοβαρή διανοητική καθυστέρηση, με ή χωρίς σωματικές αναπηρίες, οι οποίες δεν επιδέχονται βελτίωση».

Απ’ όλα αυτά γίνεται αντιληπτό με ποιον τρόπο η ελληνική κοινωνία και πολιτεία θέλει να αντιμετωπίζει τα άτομα με βαριά νοητική ανεπάρκεια και σοβαρά κινητικά προβλήματα. Τι θέλουμε λοιπόν, να πετύχουμε όταν φτιάχνουμε ιδρύματα και βάζουμε ανθρώπους σ’ αυτά, τους μεν για να νοσηλευτούν, τους δε για να δουλέψουν με τους νοσηλευόμενους;

Για τους μεν νοσηλευόμενους θέλουμε με τον εγκλεισμό τους να είναι δια βίου έξω από την κοινωνία, να είναι δια βίου ανύπαρκτοι στη σκέψη των γύρω ανθρώπων, να είναι δια βίου κοινωνικά νεκροί. Ο εγκλεισμός σε ένα ίδρυμα δια βίου είναι χειρότερος από ισόβια φυλακή διότι τουλάχιστον στη φυλακή υπάρχει η ελπίδα της μείωσης της ποινής ή ακόμη και της απονομής χάριτος. Στο ίδρυμα δεν υπάρχει καμία τέτοια ελπίδα.

Για τους δε εργαζόμενους θέλουμε να είναι διεκπεραιωτές ενός έργου που δεν προϋποθέτει καθόλου την ανάπτυξη ανθρώπινων σχέσεων, αλλά αντιθέτως στοχεύει στην κατάργηση αυτών των σχέσεων. Πώς λοιπόν μπορούν οι εργαζόμενοι σε ένα ίδρυμα να αναπτύξουν ουσιαστικές σχέσεις με τους ανθρώπους που νοσηλεύονται; Αυτή είναι η απλή αλήθεια που όλοι ξέρουμε αλλά δεν ομολογούμε δημόσια.

Να γιατί τα λόγια της εθελόντριας φοιτήτριας πέρασαν στα ψιλά γράμματα της ειδησεογραφίας: «Πολλοί εργαζόμενοι στο ΚΕΠΕΠ έχουν τη νοοτροπία όπως και η υπόλοιπη κοινωνία, ότι δε θα πρέπει να αντιμετωπίζουν αυτά τα παιδιά με διανοητική αναπηρία ως ανθρώπινα όντα. Η δουλειά τους είναι απλά να τα κρατήσουν ζωντανά…».

Είναι ένα «χαστούκι» για την ευαισθητοποιημένη κοινωνία μας.

Μιας κοινωνίας που μέχρι τώρα δεν διαμαρτυρήθηκε ποτέ γιατί υπάρχουν τα ιδρύματα, αλλά διαμαρτυρήθηκε για τις συνθήκες που υπάρχουν στα ιδρύματα.

Μιας κοινωνίας που μέχρι τώρα δεν διαμαρτυρήθηκε ποτέ για τον κοινωνικό αποκλεισμό που έχουν ως στόχο τα ιδρύματα, αλλά διαμαρτυρήθηκε για τα μέσα που χρησιμοποιούνται προκειμένου να επιτευχθεί αυτός ο αποκλεισμός.

Μιας κοινωνίας που μέχρι τώρα δεν διαμαρτυρήθηκε ποτέ για την ελλιπή υποστήριξη των ανθρώπων με βαριά νοητική ανεπάρκεια και σοβαρά κινητικά προβλήματα για την επιβίωσή τους μέσα στην κοινωνία, αλλά διαμαρτυρήθηκε για τις ελλείψεις σε επίπεδο υλικοτεχνικών υποδομών και έμψυχου δυναμικού.

Μιας κοινωνίας που μέχρι τώρα δεν έδειξε να ενοχλείται για το γεγονός ότι η ίδια είναι ο ηθικός αυτουργός, αλλά διαμαρτυρήθηκε με αποτροπιασμό για τους φυσικούς αυτουργούς.

Είναι στιγμές που ρωτάω τον εαυτό μου, μήπως ο θάνατος είναι καλύτερος από μία ζωή μέσα σε ένα ίδρυμα. Στο θάνατο πονάς μόνο μια φορά, αλλά στο ίδρυμα πονάς κάθε στιγμή της ζωής σου.

Σπύρος Ψαθάς