Είσοδος

Ποιoς είναι online

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 62 επισκέπτες και κανένα μέλος

Πού βρίσκεσαι:

238 παιδιά με αναπηρίες βρήκαν το θάνατο σε ιδρύματα της Βουλγαρίας

Χώροι προστασίας της ανθρώπινης ζωής και αξιοπρέπειας ή χώροι αναμονής του θανάτου;

Η Βουλγαρική Επιτροπή Ελσίνκι (BHC[1] ανακοίνωσε το Σεπτέμβριο του 2010 τα αποτελέσματα της πρώτης μεγάλης έρευνας που πραγματοποίησε σχετικά με τη λειτουργία 25 ιδρυμάτων για παιδιά με νοητική καθυστέρηση. Τα αποτελέσματα της έρευνας είναι εντυπωσιακά: 238 θάνατοι παιδιών και εφήβων μέσα στα δέκα τελευταία χρόνια λειτουργίας των ιδρυμάτων!

Πιο αναλυτικά: 31 παιδιά πέθαναν από πείνα, 84 από γενική αδιαφορία, 13 από επιδημίες λοιμωδών νοσημάτων που συνδέονται με κακή υγιεινή, 36 από πνευμονία προκαλούμενη από το κρύο και την ακινησία, 6 από ατυχήματα, όπως κρυοπαγήματα, πνιγμός και ασφυξία, 2 από βία.

Να σημειωθεί ότι δεν έχει γίνει στο προηγούμενο διάστημα καμία εισαγγελική έρευνα ή δικαστική δίωξη για τις «περίεργες» αυτές περιπτώσεις θανάτου. Τώρα, για πρώτη φορά αναμένεται να κινηθεί η επίσημη δικαστική διαδικασία στη βάση αυτών των αποδεικτικών στοιχείων, που βρίσκονται πλέον στα χέρια της Εισαγγελίας.

Θα υπάρξει, άραγε, συσχέτιση των στοιχείων και αναζήτηση ευθυνών για την πολιτική ηγεσία και τους αρμόδιους κρατικούς φορείς; Γιατί όταν το φαινόμενο αυτό αφορά σε 25 ιδρύματα, δύσκολα πείθεται ο σκεπτόμενος πολίτης ότι ήταν σύμπτωση. Το πιο λογικό συμπέρασμα είναι ότι όλα αυτά εκπορεύονται από μια ενιαία πολιτική στα θέματα της κοινωνικής πρόνοιας και αναπηρίας, μια κυρίαρχη κουλτούρα στην αντιμετώπιση των «νοητικά ανίκανων ή ανώμαλων».

Τα παιδιά αυτά εγκαταλείφτηκαν στα ιδρύματα από τις οικογένειές τους. Την ευθύνη ανέλαβε το κράτος. Και, ως συνήθως, πρόσφερε κάποιον χώρο για φύλαξη με το απολύτως απαραίτητο προσωπικό «παιδονόμων – θηριοδαμαστών». Η υπεύθυνη της εκστρατείας, Yana Buhrer Tavanier, χαρακτηρίζει εξωφρενικές τις εξηγήσεις για τα υψηλά ποσοστά θνησιμότητας που δηλώνονται στα έγγραφα των ιδρυμάτων·-εγκεφαλική παράλυση και «άλλες και απροσδιόριστες ανωμαλίες». Εκτίμησή της είναι ότι τα προαναφερθέντα στοιχεία δηλώνουν πως τουλάχιστον τα τρία τέταρτα του συνόλου των παιδικών θανάτων θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί. Τα παιδιά, λοιπόν, δεν πέθαναν «από μόνα» τους, αφέθηκαν να πεθάνουν ή οδηγήθηκαν στο θάνατο. Κι αυτό είναι μια πολύ βαριά καταγγελία, γιατί ισοδυναμεί με δολοφονία. Τα παιδιά χωρίς δικαίωμα και δυνατότητα επιλογής παραμένουν εκεί, περιμένοντας τον θάνατό τους. Έναν θάνατο εξευτελιστικό και απάνθρωπο. Σε ιδρύματα, σε χώρους αναμονής θανάτου.

Κοντά στο αποτρόπαιο γεγονός βρίσκεται και η ευτυχής είδηση μιας οργάνωσης που αφιέρωσε χρόνο, χρήμα, ενέργεια και πήρε το ρίσκο για τη διεξαγωγή αυτής της τόσο μεγάλης κλίμακας έρευνας. Η Βουλγαρική Επιτροπή Ελσίνκι ιδρύθηκε το 1992 ως μια ανεξάρτητη μη κυβερνητική οργάνωση για την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Το 1993 έγινε μέλος της Διεθνούς Ομοσπονδίας «Ελσίνκι για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα», η οποία αποτελείται από 46 ανεξάρτητες οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Ευρώπη, στην πρώην Σοβιετική Ένωση και στη Βόρεια Αμερική. Όλες αυτές οι οργανώσεις εργάζονται από κοινού για να προωθήσουν τη συμμόρφωση κρατών και φορέων στο σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Είναι αισιόδοξο πως η Βουλγαρική Επιτροπή Ελσίνκι στέκεται συνεπής στις διακηρύξεις της. Η ελληνική οργάνωση που συμμετέχει σε αυτή την ομοσπονδία, το «Ελληνικό Παρατηρητήριο των Συμφωνιών του Ελσίνκι», άγνωστη μέχρι τώρα για εμάς, έχει να ενημερώσει την ιστοσελίδα της από το 2005.

Αγγελική Μπιτζαράκη


[1] Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με την Βουλγαρική Επιτροπή Ελσίνκι και την έρευνα που παρουσιάζουμε, στην ιστοσελίδα http://www.bghelsinki.org/index.php?lg=en.