Είσοδος

Ποιoς είναι online

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 65 επισκέπτες και κανένα μέλος

Πού βρίσκεσαι:

ΤΟ ΑΛΛΟ ΝΗΣΙ

Δευτέρα βράδυ. Ώρα 21:50.

Κι όπως έλεγε και το παλιό σλόγκαν του «Μεγάλου Καναλιού», «Όλοι Mega!!!». Διότι παίζει «Το Νησί», το μεγάλο smash hit της τρέχουσας τηλεοπτικής σεζόν! Χιλιάδες έως εκατομμύρια τηλεθεατές καθηλώνονται (και κρατήστε αυτή τη λέξη για αργότερα) για να παρακολουθήσουν την ιστορία του Δημητράκη, της Σοφίας, της Αλέξις και των λεπρών κατοίκων της Σπιναλόγκας αλλά και των άλλων της Πλάκας απέναντι, σε μια ομολογουμένως πολύ προσεγμένη δουλειά, ειδικά για τα ελληνικά τηλεοπτικά δεδομένα, η οποία αποδίδει όσο πιο πιστά μπορούμε να φανταστούμε την εκεί πραγματικότητα, χωρίς αχρείαστες υπερβολές και φτηνούς μελοδραματισμούς.

Ερχόμαστε σε επαφή λοιπόν με την πραγματικότητα των λεπρών (στο βαθμό που αυτό είναι δυνατό βέβαια μέσα από την τηλεοπτική οθόνη). Των ανθρώπων που βίωσαν την αρρώστια και ό,τι συνήθως την συνοδεύει∙ τον αδυσώπητο κοινωνικό αποκλεισμό που στην προκειμένη περίπτωση εκφράστηκε σχεδόν στον απόλυτο βαθμό του. Με την εξορία σ’ ένα απομακρυσμένο νησί όπου κατοικούν μόνο άρρωστοι μεταξύ αρρώστων. Ευτυχώς βέβαια αυτή η πραγματικότητα έχει πάψει να υπάρχει. Η λέπρα θεραπεύτηκε και η Σπιναλόγκα υπάρχει μόνο σαν ανάμνηση (και σαν σήριαλ).

ΟΥΠΣ!!! Κάτι δε μου κάθεται καλά εδώ. Εγώ κάτι άλλο έχω ακούσει… Μπορεί η Σπιναλόγκα να έκλεισε ως λεπροκομείο το 1957, αλλά ένα χρόνο αργότερα δεν ήταν που άνοιξε η περιβόητη Αποικία Ψυχοπαθών στη Λέρο; Η οποία συνεχίζει μέχρι και σήμερα το «θεραπευτικό» της έργο… Έτσι, λοιπόν, την ίδια στιγμή που παρακολουθούμε καθηλωμένοι κάτι, το οποίο θεωρούμε ιστορική μόνο πραγματικότητα, χιλιάδες συνάνθρωποί μας καθηλώνονται με τον έναν ή τον άλλον τρόπο φυλακισμένοι σε ιδρύματα, κοινωνικά ανύπαρκτοι, στο όνομα της θεραπείας αλλά και της προστασίας (ποιανού δεν ξέρω).

Αυτό λοιπόν που βλέπουμε στις οθόνες μας κυρίες και κύριοι, συμβαίνει σχεδόν αυτούσιο, και συμβαίνει τώρα! Στο άλλο νησί, αλλά και στα άλλα ιδρύματα σε όλη την Ελλάδα είτε είναι για τρελούς είτε για ανάπηρους είτε για εξαρτημένους είτε για «παρανόμους» εφαρμόζεται στις πλάτες ανθρώπων η κυρίαρχη μορφή «θεραπείας»… ο κοινωνικός αποκλεισμός.

Φτάνει λοιπόν μόνο το να συγκινούμαστε μπροστά από την οθόνη ή απλά να εξοργιζόμαστε όταν μαθαίνουμε για κάτι που μας φαίνεται ακραίο (όπως για παράδειγμα το ίδρυμα στα Λεχαινά)∙ ή μήπως είναι στο χέρι μας να δώσουμε πιο δραστικές απαντήσεις; Στη «θεραπεία» αυτή λοιπόν εμείς αυτό που έχουμε να αντιπαραβάλλουμε είναι το σύνθημα που ακουγόταν κατά τη διάρκεια της Ψυχιατρικής Μεταρρύθμισης Που Δεν Έγινε στις δεκαετίες του ’80 και του ’90 το «Η Ελευθερία είναι Θεραπευτική»… και να προσπαθούμε να το κάνουμε πράξη, πάντα με αισιοδοξία.

Με τις υγείες μας
Αντρέας Καμπάς