Είσοδος

Ποιoς είναι online

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 116 επισκέπτες και κανένα μέλος

Πού βρίσκεσαι:

Μια φορά και έναν καιρό σε μια ομάδα γονέων (τ. 1ο)

Ήταν ένα ανοιξιάτικο βράδυ του Νοέμβρη και μια παρέα που δεν είχε πoτέ ξανασυναντηθεί βρέθηκε γύρω από ένα τραπέζι.  Απλά μεζεδάκια, μπουκάλια με τσίπουρο και μπρούσκο κρασί. Ο καλύτερος τρόπος για να ανοίξουν τα στόματα είναι πρώτα να λαδωθεί η γλώσσα… Και σίγουρα αυτό το μωσαϊκό ανθρώπων είχε κάτι να πει. Το μόνο στο οποίο είχαν συμφωνήσει όλοι ερχόμενοι ήταν να μιλήσουν όχι για τα ειδικά παιδιά τους αλλά ειδικά για τα παιδιά τους...

Διαβάστε περισσότερα: Μια φορά και έναν καιρό σε μια ομάδα γονέων (τ. 1ο)

Ο Καραγκιόζης μου έμαθε να μη φοβάμαι (τ. 2ο)

Η κ. Χριστίνα Φωτιάδη είναι σήμερα φοιτήτρια στο Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης του ΑΠΘ. Τα όσα αναφέρονται παρακάτω είναι οι δικές της μαρτυρίες και απόψεις για τον Καραγκιόζη, όπως τις διατύπωσε τότε, που φοιτούσε στο Ειδικό Γυμνάσιο Θεσσαλονίκης, στον Παντελή Μπιτζαράκη, τον ψυχολόγο που είχε την ευθύνη αυτού του προγράμματος.

Διαβάστε περισσότερα: Ο Καραγκιόζης μου έμαθε να μη φοβάμαι (τ. 2ο)

Μια άνοιξη που δεν έγινε καλοκαίρι (τ. 2ο)

Η ιστορία του Σπύρου,[1] ενός παιδιού με διάγνωση «αυτισμός», και δύο δασκάλων∙ η μια δούλεψε με το Σπύρο∙ η άλλη δούλεψε με τον «αυτισμό»∙ από το κλείσιμο στη χαρά της σχέσης, στις γέφυρες με τους άλλους, στο άνοιγμα στον κόσμο∙ και μετά η αντίστροφη πορεία μέχρι την πλήρη απόσυρση. Μια άνοιξη που δεν έφτασε ποτέ να γίνει καλοκαίρι ή ένα απατηλό είδωλό της;

Ο Σπύρος ζει σ’ ένα ορεινό νησιώτικο χωριό. Δεν ξέρω αν αυτό έχει κάποια σημασία. Σίγουρα, όμως, μας βοηθά να φτιάξουμε εικόνες. Τις χρειαζόμαστε, για να κατασκευάσει ο καθένας την πραγματικότητα που του ταιριάζει. Να μην μείνουμε σε αφηρημένα και θολά σχήματα. Ο Σπύρος είναι μια πραγματική φιγούρα. Όλα όσα έζησε, όλα όσα έγιναν ήταν πραγματικά. Η χαρά, η ελπίδα, η προσμονή, η απόσυρση, όλα ήταν πραγματικά. Γι’ αυτό σας τα διηγούμαστε.

Διαβάστε περισσότερα: Μια άνοιξη που δεν έγινε καλοκαίρι (τ. 2ο)

Αναπηρία και σεξουαλικότητα (τ. 2ο)

«Είναι λίγο πιο περίεργο απ’ ότι σε σένα… Είναι εξίσου όμορφο!»

Πολλά ερωτηματικά εγείρονται συνήθως γύρω από αυτό το θέμα. Μπορεί να ερωτευθεί ένας ανάπηρος; Μπορεί να κάνει σεξ; Έχει υπερβολικές ορμές; Έχει στύση; Ελάχιστες όμως οι συζητήσεις και οι απαντήσεις. Κι όταν αυτές υπάρχουν, προέρχονται συνήθως από εμάς, τους «εξωτερικούς παρατηρητές», και όχι από τους ίδιους τους άμεσα ενδιαφερόμενους, τους ανάπηρους. Και συνήθως καθρεφτίζουν τις υποθέσεις και τις προσδοκίες μας∙ τα ηθικά ταμπού μας. Αυτά τα οποία εμείς πιστεύουμε και έχουμε στο μυαλό μας ως αξιώματα που ισχύουν γενικώς γύρω από τη σεξουαλικότητα και την αναπηρία.

Διαβάστε περισσότερα: Αναπηρία και σεξουαλικότητα (τ. 2ο)

Ο χορός του μηχανικού (τ. 4ο)

Η χορογραφία της υπέρβασης της αναπηρίας
μέσα από την κοινωνική αλληλεγγύη

του Δημήτρη Σιδερά

Κάλυμνος. Ένα νησί με πλούσια ναυτική παράδοση ταυτισμένο με την σπογγαλιεία. Η σπογγαλιεία, εκτός από τον πλούτο που άφησε στο νησί, άφησε και απώλεια.

Απώλεια που δεν πολυσυζητιέται, γιατί ανήκει οριστικά στο παρελθόν, καθώς είχε να κάνει με την άγνοια των κανόνων αποσυμπίεσης, όσων βουτούσαν με το σκάφανδρο, το αποκαλούμενο στα καλύμνικα «μηχανή», που προκαλούσε τη νόσο των δυτών.

Εκείνη την εποχή των μεγάλων απωλειών έρχεται να μας θυμίσει ένας ιδιαίτερος χορός, ο χορός του μηχανικού.

Διαβάστε περισσότερα: Ο χορός του μηχανικού (τ. 4ο)

Αυτή η άκρως υπαρκτή διαταραχή… (τ. 2ο)

Σε πρόσφατο δημοσίευμα αφιερωμένο σε μια ελληνική επιστημονική έρευνα για τη Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής–Υπερκινητικότητας (ΔΕΠ-Υ), υπάρχει η φωτογραφία ενός μικρού κοριτσιού που κάθεται σκεφτικό. Από κάτω η λεζάντα γράφει: «Ένα αφηρημένο, ρομαντικό προσωπάκι μπορεί να κρύβει μια ύπουλη διαταραχή στα κοριτσάκια, αντίθετα με τα αγόρια που παρουσιάζουν συνήθως υπερκινητικότητα». Παρακάτω η παιδονευρολόγος εξηγεί: «Η συχνότητα εμφάνισης της ΔΕΠ-Υ παγκοσμίως, όπως προκύπτει από όλες τις μελέτες, με τις οποίες συνάδει και η δική μας είναι της τάξεως του 5-10%. Μιλούμε δηλαδή για ένα αξιοσημείωτο ποσοστό του πληθυσμού που εμφανίζει αυτήν την άκρως υπαρκτή διαταραχή. Παράλληλα δεν υπάρχει αμφιβολία ότι τα παιδιά που χρειάζεται να λαμβάνουν φάρμακα για τη διαταραχή ωφελούνται πράγματι από αυτά»[*].

Διαβάστε περισσότερα: Αυτή η άκρως υπαρκτή διαταραχή… (τ. 2ο)

Ομάδα Προσβασιμότητας στο ΑΠΘ (τ. 2ο)

Η ελεύθερη πρόσβαση είναι δικαίωμα, Όχι φιλανθρωπία…

Μια φράση η οποία έχει ειπωθεί κι έχει ακουστεί πολλές φορές. Ίσως κι όχι όμως. Τουλάχιστον όχι μ’ αυτόν τον τρόπο. Κι αυτό που είναι διαφορετικό στην περίπτωση της ομάδας προσβασιμότητας είναι ότι κάνει αυτό το σύνθημα να μην είναι κενό γράμμα. Εκτός από το να διαμαρτύρεται απλώς για τα κακώς κείμενα, βγαίνει  μπροστά, προτείνει, διεκδικεί και πιέζει γι’ αυτό το οποίο θεωρεί «αυτονόητο δικαίωμα και όχι προνοιακή παροχή».

Διαβάστε περισσότερα: Ομάδα Προσβασιμότητας στο ΑΠΘ (τ. 2ο)

Heavy Load (τ. 2ο)

Στα ξενύχτια λέμε ναι!

Οι Heavyload (βαρύ φορτίο) είναι ένα βρετανικό πανκ συγκρότημα. Τα τελευταία 14 χρόνια η μπάντα που αποτελείται από μουσικούς με και χωρίς αναπηρίες κάνει συναυλίες σε όλη τη Μεγάλη Βρετανία. Έχοντας απηυδύσει με το γεγονός ότι οι άνθρωποι με αναπηρία πρέπει να γυρνούν στο σπίτι μέχρι τις 10.00 το βράδυ, -επειδή το προσωπικό που τους συνοδεύει τελειώνει την βάρδιά του αυτή την ώρα,- αντιδρούν και προτείνουν stay up late (μείνετε μέχρι αργά). Με αυτό το σύνθημα θέλουν να ξεσηκώσουν τους ανθρώπους που συνοδεύονται από προσωπικό για να δηλώσουν σ’ αυτούς "Θέλουμε να μείνουμε μέχρι αργά, -Θέλουμε να διασκεδάσουμε". Και ναι... ροκάρουν με τόλμη και φαντασία όπως κάθε πανκ συγκρότημα που σέβεται την ύπαρξή του.

Αγγελική Μπιτζαράκη