ένωση για τη συμβολή στην ποιότητα

ζωής των ανθρώπων με αναπηρία

Είσοδος

Ποιoς είναι online

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 51 επισκέπτες και κανένα μέλος

Μπογιές, χρώματα, χαρτί και πινέλα (τ. 2ο)

Κοινή δράση μαθητών ειδικού και γενικού δημοτικού σχολείου: Μπογιές, χρώματα, χαρτί και πινέλα

Συνύπαρξη, μια λέξη με μαγική έννοια, που εμπεριέχει την εμπειρία της βίωσης και της έκφρασης της μέσα από το πρόσωπο του άλλου.
Δράση και αλληλεπίδραση, το πρόγραμμα της συνύπαρξης μιας ομάδας παιδιών του 4ου ειδικού σχολείου με την Δ΄ τάξη του συστεγαζόμενου δημοτικού σχολείου Θεσσαλονίκης. Συνύπαρξη στο μάθημα των εικαστικών.
Στόχος η συνεργασία, η επικοινωνία, η άμβλυνση των ορίων που χωρίζουν την ειδική από τη γενική τάξη.

Οι δύο τάξεις των δύο σχολείων συναντιούνται κάθε Πέμπτη την 4η διδακτική ώρα στην αίθουσα της «πολυτεχνικής» του 4ου ειδικού δημοτικού και μοιράζονται μαζί μπογιές, χρώματα, χαρτιά, πινέλα, πηλό σε κοινές δραστηριότητες.

Μια πρώτη δραστηριότητα συνύπαρξης πραγματοποιήθηκε με μια εικαστική παρέμβαση στο διάδρομο του σχολείου. Ένα χαρτί διαστάσεων 2,50 μέτρων x 80 εκατοστά τοποθετήθηκε στον τοίχο. Το κίνητρο που δόθηκε ήταν να ομορφύνουν οι άβαφοι τοίχοι. Οι μαθητές των δύο σχολείων κλήθηκαν να ζωγραφίσουν όλοι μαζί. Θέμα: «τα χρώματα των εποχών». Υλικά: Βαζάκια με τέμπερες και πινέλα. Κανόνες του παιχνιδιού: κανένας δεν έχει το δικό του πινέλο. Το πινέλο ανήκει στο χρώμα του!!! Σε κάθε βαζάκι με χρώμα υπήρχε ένα πινέλο. Τα χρώματα ανήκουν σε όλους. Τα πινέλα χρησιμοποιούνται απ΄ όλους. Ο καθένας μπορεί να επιλέξει τον χώρο του πάνω στο ενιαίο χαρτί και να δουλέψει εκεί.

Δεν είναι εύκολο αν από την αρχή όλα είναι τόσο κοινά! Σιγά – σιγά, σκαλί – σκαλί έρχεται το μοίρασμα και η αποδοχή! Ευτυχώς όμως που τα πινέλα και τα χρώματα κάνουν την δουλειά από μόνα τους. Είναι σπουδαίοι καταλύτες και ξέρουν να ενώνουν τις ψυχές των ανθρώπων.

Δειλά στην αρχή, περιορισμένα ο κάθε μαθητής, στο δικό του χώρο, όπως άλλωστε όριζαν και οι κανόνες του παιχνιδιού, ξεκίνησε τη δική του, μοναδική ζωγραφιά.
Μα σιγά-σιγά οι αντιστάσεις πέσανε, τα πινέλα αγγίζονταν, τα χρώματα μπερδεύονταν, οι ζωγραφιές συναντήθηκαν. Η ζωγραφιά του ενός συνάντησε την ζωγραφιά του άλλου.
Οι ζωγραφιές των μαθητών της Δ΄ τάξης ενώθηκαν με τις πινελιές των μαθητών του ειδικού σχολείου.

Οι απλουστευμένες παιδικές απεικονίσεις της φύσης αποδίδονταν από τα παιδιά της Δ΄ με πράσινα δεντράκια, κλασικά σπιτάκια, καφετί πινελιές κάτω για την γη, δυο μπλε σύννεφα με μια λωρίδα γαλάζιο για τον ουρανό και μια άβαφη επιφάνεια χαρτιού στην μέση. Ένας άβαφος χώρος που γέμισε καθώς οι αφηρημένες πολύχρωμες ζωγραφιές των παιδιών του ειδικού σχολείου απλώθηκαν ανομοιόμορφα, στο χώρο του χαρτιού και συμπλήρωσαν τις ζωγραφιές των μαθητών της Δ΄ τάξης. Έτσι έγινε η συνάντηση διαφορετικών τεχνοτροπιών, διαφορετικών δυνατοτήτων έκφρασης, διαφορετικών παιδιών δύο διαφορετικών σχολείων. Το αποτέλεσμα αυτής, υπήρξε ένας ενιαίος πίνακας, μια εντυπωσιακή σύνθεση χρωμάτων και σχημάτων μοναδικής αισθητικής.

Κατά τη διάρκεια όλης αυτής της δραστηριότητας σημαντικό ρόλο έπαιξε η εμπλοκή των υπεύθυνων εκπαιδευτικών που εμψύχωναν και προτρέπανε συγχρόνως.
Ιδιαίτερα βοήθησε το σύνθημα που δόθηκε στο τελευταίο τέταρτο της ώρας: «ζωγραφίζουμε όπως μπορούμε ώστε να μην μείνει κανένα σημείο του χαρτιού άβαφο».

Αυτό έδωσε την ώθηση για μια μεγαλύτερη απελευθέρωση κινήσεων. Χαλάρωσαν οι προσωπικές αντιστάσεις για περιφρούρηση της προσωπικής ζωγραφιάς. Τα χρώματα άρχισαν να απλώνονται πιο ελεύθερα ακόμα και με τις παλάμες των χεριών. Οι μαθητές του ειδικού σχολείου ήταν πιο εξασκημένοι στη χρήση του χεριού στην ζωγραφική. Τους ακολούθησαν με ευκολία τα παιδιά της Δ΄. Όλο αυτό το παιχνίδι των χρωμάτων εξελίχτηκε σε ένα πραγματικό πανηγύρι ευχαρίστησης και δημιουργίας που παρέσυρε ακόμη και τους πιο διστακτικούς μαθητές.

Ξεκίνησε με δύο τάξεις, δύο διαφορετικών σχολείων που όμως στην πορεία εργάστηκαν ως μια ενιαία τάξη ενός σχολείου.
Ενός σχολείου που δημιούργησε, συνεργάστηκε, έπαιξε, γέλασε, καυγάδισε και χαλάρωσε.
Όσο και αν στην αρχή δυσκολεύτηκε ο καθένας να αποδεχτεί την πινελιά του άλλου στο χώρο του, ωστόσο όμως προσπάθησε, δοκίμασε τη διαφορετικότητα και προχώρησε.
Μέσα απ’ αυτή την πρώτη συνάντηση ακολούθησαν και άλλες διαφορετικού τύπου δραστηριότητες. Ένας άλλος δρόμος άνοιξε για μια πιο ουσιαστική επαφή των μαθητών των δύο σχολείων μέσα από το μάθημα των εικαστικών.

Σουλτάνα Ξένου
δασκάλα ειδικής εκπαίδευσης