ένωση για τη συμβολή στην ποιότητα

ζωής των ανθρώπων με αναπηρία

Είσοδος

Ποιoς είναι online

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 85 επισκέπτες και κανένα μέλος

Μέρες του ’11 και τα ζύγια τους (τ. 3ο)

Η αλήθεια απαιτεί αμείλικτα δυνάμεις που ίσως ξεπερνούν τις δυνατότητες της εποχής μας. Ο κόσμος μας θρυμματισμένος, ζοφερός και αγχώδης, χειρονομεί φοβισμένα μπρος στην καινούργια γκρίζα πραγματικότητα. Τα περιθώρια στένεψαν, η απόγνωση καθημερινό ρούχο, ο τρόμος γράφει τέλος σε μουσικές, χορούς, μέρες παρακμής τυλιγμένες χρυσόσκονη. Η Ελλάδα της ιταμότητας των πολιτικάντηδων, των νεόπλουτων, της μίζας, της αρπαχτής και της διαπλοκής, στέκεται ακόμα λίγο αμήχανη, μα αραχτή. Μόνο ανήμποροι γέροντες, άνεργοι και ζητιάνοι που στέκονται έξω από εκκλησιές και σούπερ- μάρκετ αγωνιούν κοιτάζοντας σαν αδέσποτα σκυλιά. Και εμείς, εμείς που κάποτε ζήσαμε την ίδια ατμόσφαιρα ανάτασης και συγκλονιστήκαμε από παράλληλα βιώματα, εμείς, στεκόμαστε τώρα σαν λησμονημένα επεισόδια, χωρίς σημασία.

Πώς παραδοθήκαμε, παγιδευτήκαμε στις συμπληγάδες, ρημάζοντας όσα στα νιάτα μας μας κράτησαν ορθούς. Η καγκελόπορτα που μας έφραξε τον δρόμο έχει όνομα. Και εμείς, όσο μπορούσε ο καθένας, δεν έκανε τίποτα για να την κρατήσει ανοιχτή. Καιρός λοιπόν να ξαναβρούμε την περπατησιά μας. Ν’ ανοίξουμε τα παράθυρά μας να μπει φρέσκο, καθαρό αεράκι, τα τραπέζια για να δεχτούμε τους φίλους μας, να ξανατραγουδήσουμε, να τσουγκρίσουμε ποτήρια, να μοιραστούμε φαΐ και τσιγάρα, να ξενυχτήσουμε, όπως τότε, μιλώντας για τα παλιά μα και για τα μελλούμενα. Να τυλιχτούμε με τη μαγεία όσων φύγαν και να την κρατήσουμε ζωντανή με τη ζωή μας. Να διεκδικήσουμε απ’ την αρχή τον έρωτα για τη ζωή και τον κόσμο. Κι αφού ο κόσμος δεν είναι παρά οι επιθυμίες μας, τότε κι ένας να το επιθυμεί, ο κόσμος μπορεί ν’ αλλάξει.

Γία Ορφανουδάκη

Υ.Γ. Πριν λίγες νύχτες στους Φραγγάδες Ζαγορίου, μέσα σ’ ένα καζαναριό για τσίπουρα, νιώσαμε τη μέθεξη της συντροφικότητας. Οικοδεσπότες ο Βαγγέλης με τη σιωπή κρεμασμένη πότε στο πέτο και πότε στο μαντήλι του κι ο Πέτρος, αγαπημένος που δεν αποκαλύπτει εύκολα τις μυστικές του πτυχώσεις. Δίπλα η Λένα, με θάλασσες τα μάτια, φροντίδα για όλους και την τρίαινα παρά πόδας δια παν ενδεχόμενο, η Αγγελική, πανέμορφη και με παραγγελιά για τραγούδι, ο Νίκος με τις γυροβολιές του προσφορά στη φιλία, η Αλέκα με τα τσακίρικα μάτια και την ευχή της, που σημάδεψε τη βραδιά, φτερούγισε πάν απ’ τα κεφάλια όλων κι’ ύστερα μ’ ένα τίναγμα ταξίδεψε στον ουρανό: «Και του χρόνου να ξανανταμώσουμε γεροί, δυνατοί κι ας είναι στο τραπέζι μας μόνο στραγάλια»