ένωση για τη συμβολή στην ποιότητα

ζωής των ανθρώπων με αναπηρία

Είσοδος

Ποιoς είναι online

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 114 επισκέπτες και κανένα μέλος

Πλάγιες αναγνώσεις (τ. 1ο)

Απ’ τα μπαλκόνια πόζες κι η είδηση πάντα ενοχικά χαρμόσυνη. Δίπλα σας.

Στα παράθυρα των δελτίων (επετειακά μόνο) ανάπηροι που κέρδισαν τη διασημότητα για πέντε λεπτά. Χαμογελούν αδέξια για όσα σπουδαία θά ’ρθουν και θ’ αλλάξουν τη ζωή τους. Παραπλανητικές εικόνες, ανέξοδα λόγια, ανεπίδοτα γράμματα που χάνονται στη βουή του δρόμου και ζουν τα δευτερόλεπτα που τους χαρίστηκαν.

Μόνο οι μανάδες γύρισαν σκυφτές σέρνοντας τα καρότσια με τα παιδιά, κοιτώντας με άδεια μάτια. Τα παιδιά στις μυλόπετρες. Οι μανάδες στο κρεβάτι του Προκρούστη. Οι νύχτες στοιχειωμένες, εφιαλτικές, γεμάτες αθόρυβους λυγμούς.

Διαβάστε περισσότερα: Πλάγιες αναγνώσεις (τ. 1ο)

Ανακαλύψεις εν ερημία (τ. 2ο)

Η είδηση έπεσε σαν κεραυνός. Πρώτες βοήθειες στη Θεσσαλονίκη∙ μας ξεπροβοδίζουν ο Δημήτρης και η Τιτίνα, με φροντίδα και αγάπη. Δύσκολο ταξίδι για τη Λάρισα. Ο Κώστας μας περιμένει εκεί∙ ακουμπάμε επάνω του.

Βράδυ στο Νοσοκομείο, στον προθάλαμο της απόγνωσης. Οι ψίθυροι των θεραπευτών, τα “αχ” των αρρώστων, η διανομή φαρμάκων και παρηγοριάς.

Μανούλα, πονάω∙ φοβάμαι. Ο φόβος, αρχέτυπος, καραδοκεί παντού. Απέλπιδες προσπάθειες να τον αποτινάξω. Κι η νύχτα παρούσα!

«Νύχτα, Μονάχα τ’ άστρα. Και πέρα το βάθος του ολάνοιχτου ορίζοντα -[1]

εκεί που πάνε οι άνθρωποι χωρίς τα ονόματά τους».

Διαβάστε περισσότερα: Ανακαλύψεις εν ερημία (τ. 2ο)

Μέρες του ’11 και τα ζύγια τους (τ. 3ο)

Η αλήθεια απαιτεί αμείλικτα δυνάμεις που ίσως ξεπερνούν τις δυνατότητες της εποχής μας. Ο κόσμος μας θρυμματισμένος, ζοφερός και αγχώδης, χειρονομεί φοβισμένα μπρος στην καινούργια γκρίζα πραγματικότητα. Τα περιθώρια στένεψαν, η απόγνωση καθημερινό ρούχο, ο τρόμος γράφει τέλος σε μουσικές, χορούς, μέρες παρακμής τυλιγμένες χρυσόσκονη. Η Ελλάδα της ιταμότητας των πολιτικάντηδων, των νεόπλουτων, της μίζας, της αρπαχτής και της διαπλοκής, στέκεται ακόμα λίγο αμήχανη, μα αραχτή. Μόνο ανήμποροι γέροντες, άνεργοι και ζητιάνοι που στέκονται έξω από εκκλησιές και σούπερ- μάρκετ αγωνιούν κοιτάζοντας σαν αδέσποτα σκυλιά. Και εμείς, εμείς που κάποτε ζήσαμε την ίδια ατμόσφαιρα ανάτασης και συγκλονιστήκαμε από παράλληλα βιώματα, εμείς, στεκόμαστε τώρα σαν λησμονημένα επεισόδια, χωρίς σημασία.

Διαβάστε περισσότερα: Μέρες του ’11 και τα ζύγια τους (τ. 3ο)