ένωση για τη συμβολή στην ποιότητα

ζωής των ανθρώπων με αναπηρία

Είσοδος

Ποιoς είναι online

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 59 επισκέπτες και κανένα μέλος

Η δουλειά απαιτεί συστηματική υποστήριξη για να κρατηθείς όρθιος• μόνο που εμείς δεν την αποζητούμε

Συζήτηση με την κ. Γιούλη Πασσά, εκπρόσωπο των εργαζομένων στο ΔΣ του ιδρύματος.

«Γι’ αυτόν που δουλεύει μέσα στο ίδρυμα με τόσο δύσκολες καταστάσεις η εξουθένωση είναι ένα σημαντικό πρόβλημα. Είναι σχεδόν αναπόφευκτη. Αν σ’ ενδιαφέρει, μαθαίνεις τρόπους για να επιβιώνεις. Αν πέσεις, όμως, στην παγίδα και αλλοτριωθείς μέσα σ’ όλο αυτό, δύσκολα βγαίνεις. Αυτοί που δουλεύουν μέσα στο ίδρυμα και δεν είχαν στόχους, για να κάνουν το λίγο παραπάνω πέρα από την καθημερινή τους δουλειά, είναι "καμένοι" άνθρωποι.»

«Τη δουλειά στο διαμέρισμα τη βιώνω σαν πρόκληση. Πρέπει να κάνεις πολλά διαφορετικά πράγματα. Είσαι πολλά πράγματα ταυτόχρονα: κοινωνικός λειτουργός, διοικητικός, φροντιστής και παιδαγωγός. Υποδέχεσαι και εκπαιδεύεις εθελοντές και  φοιτητές. Δουλεύεις με την κοινότητα. Αυτό όλο μου αρέσει. Θεωρώ ότι αναπτύσσει την προσωπικότητά σου, όταν αυτό που κάνεις σου αρέσει και το ψάχνεις και μαθαίνεις.»

Σ’ αυτήν τη δουλειά εργάζεστε 20 χρόνια. Τι σημαίνει για έναν εργαζόμενο αυτή η δουλειά; Καλείσαι να παρέχεις υπηρεσίες σε ανθρώπους με πολύ μεγάλες δυσκολίες μέσα σε κοινωνικά απαξιωτικές καταστάσεις. Υπάρχουν ισορροπίες και αντίβαρα ή ο εργαζόμενος ζει μεταξύ συναισθηματικής εξουθένωσης και ματαίωσης;

Γι’ αυτόν που δουλεύει μέσα στο ίδρυμα με τόσο δύσκολες καταστάσεις η εξουθένωση είναι ένα σημαντικό πρόβλημα. Είναι σχεδόν αναπόφευκτη. Αν σ’ ενδιαφέρει, μαθαίνεις τρόπους για να επιβιώνεις. Αν πέσεις, όμως, στην παγίδα και αλλοτριωθείς μέσα σ’ όλο αυτό, δύσκολα βγαίνεις. Αυτοί που δουλεύουν μέσα στο ίδρυμα και δεν είχαν στόχους, για να κάνουν το λίγο παραπάνω πέρα από την καθημερινή τους δουλειά, είναι «καμένοι» άνθρωποι. Οι περισσότεροι που δουλεύουν σε τέτοια δουλειά είναι «καμένοι»• κατεστραμμένες προσωπικές σχέσεις, λόγω του ιδρυματισμού που περνά και σ’ αυτούς τους ίδιους. Και αυτό φαίνεται από τα πάντα, από την εμφάνισή τους, από τον τρόπο που κινούνται μέσα στον χώρο της δουλειάς.
Έχει αναγνωριστεί αυτό ως ένα πρόβλημα που χρειάζεται να αντιμετωπιστεί, για να υποστηριχτούν οι εργαζόμενοι και να κρατηθούν οι ίδιοι πιο ακέραιοι;
Κατά διαστήματα γίνεται κάτι, όταν υπάρχει ένα πρόγραμμα που χρηματοδοτείται και φέρνουμε έναν ψυχολόγο να μιλήσει ή να κάνει βιωματικές ασκήσεις. Αυτό είναι μια βοήθεια, αν και δε γίνεται σε σταθερή βάση. Εμένα με βοήθησε πολύ, όταν το έκανα. Αλλά έχει να κάνει και με την προσωπικότητα του καθενός. Θα ήθελε, όμως, συστηματική δουλειά.

Εσείς δουλέψατε μέσα στο ίδρυμα αλλά εδώ και αρκετά χρόνια δουλεύετε έξω στα διαμερίσματα. Υπάρχει διαφορά; Πώς βιώνετε αυτή η δουλειά;

Τη βιώνω σαν πρόκληση. Στο διαμέρισμα πρέπει να κάνεις πολλά διαφορετικά πράγματα. Είσαι πολλά πράγματα ταυτόχρονα. Γίνεσαι κοινωνικός λειτουργός, ψάχνοντας διάφορα στοιχεία για τον καθένα. Έχεις διοικητική δουλειά, οργανώνοντας φακέλους και αρχεία για τους ανθρώπους. Πάνω απ’ όλα είσαι φροντιστής και παιδαγωγός. Φροντίζεις τους ανθρώπους και τους μαθαίνεις πώς να ζουν. Υποδέχεσαι τους εθελοντές, υποδέχεσαι φοιτητές και ανθρώπους για εκπαίδευση. Πρέπει να δουλέψεις με την κοινότητα. Αυτό όλο μου αρέσει. Θεωρώ ότι αναπτύσσει την προσωπικότητά σου, όταν αυτό που κάνεις σου αρέσει και το ψάχνεις και μαθαίνεις. Και από αυτό έχεις ανατροφοδότηση. Όπως έχεις και από τους ίδιους τους ανθρώπους, όπως για παράδειγμα με τις αντιδράσεις του Κώστα, που, όταν γυρνά από τον σύλλογο, θέλει να αγκαλιαστούμε, να φιληθούμε. Συνήθως πρόκειται για πολύ τρυφερά άτομα.

Ωστόσο και η δουλειά στο διαμέρισμα έχει απαιτήσεις και κακοτοπιές. Δε χρειάζεται και εκεί υποστήριξη;

Στον «Άγιο Δημήτριο» λειτουργούν τρεις υποστηρικτικοί θεσμοί. Ένας είναι η ομάδα προσωπικού ανά διαμέρισμα. Αυτή η ομάδα υπάρχει σαν θεσμός, τουλάχιστον για τα έξω διαμερίσματα, αλλά δε λειτουργεί παντού συστηματικά. Εμείς στην Τούμπα τώρα το τηρούμε. Βρισκόμαστε κάθε δεκαπέντε μέρες και συζητάμε τι έγινε το προηγούμενο διάστημα. Και κει μπορεί να εκφράσει ο καθένας το βίωμά του. Και μόνο να μοιραστείς αυτό που ένιωσες πάνω στη δουλειά, το ζόρι ή το αδιέξοδό σου, τελειώνει από μέσα σου, ενώ αλλιώς το κουβαλάς. Θα ακούσουν οι άλλοι συνάδελφοι, μετά θα πει ο καθένας κάτι ανάλογο δικό του, θα δεις ότι δεν το ένιωσες μόνο εσύ, θα πάρεις ιδέες, θα βοηθηθείς.

Μετά έχουμε την κλινική ομάδα για κάθε διαμέρισμα ξεχωριστά. Είναι όλοι οι θεραπευτές του ιδρύματος (γιατροί, φυσιοθεραπευτές, κ.α.) και οι εργαζόμενοι του κάθε διαμερίσματος. Εκεί συζητάμε για τις δυσκολίες ή τα προβλήματα που έχουμε στη δουλειά μας και πώς μπορούν να μας βοηθήσουν οι διάφορες ειδικότητες. Αυτό γίνεται 2-3 φορές τον χρόνο.

Τέλος υπάρχει η διεπιστημονική ομάδα, που είναι όλοι οι θεραπευτές του ιδρύματος και οι συντονιστές των διαμερισμάτων και συνεδριάζει κάθε Τετάρτη. Ο κάθε συντονιστής μπορεί να θέτει θέματα που αφορούν στο διαμέρισμά του και να ζητά βοήθεια. Επίσης, προτείνονται θέματα που αφορούν γενικότερα στο ίδρυμα. Είναι κάτι ανάμεσα στη διοίκηση και στο προσωπικό. Γνωμοδοτεί. Για παράδειγμα η διοίκηση ζητά τη γνώμη για κάποια εισαγωγή, για μια μετακίνηση ενοίκων, θέματα που είναι αρκετά σημαντικά.

Σκεφτόμουν, επίσης, να προτείνω να κάνουμε από τη νέα χρονιά, σε σταθερή βάση, ένα τύπο σεμιναρίου για τους καινούργιους εργαζόμενους. Γιατί από δω και πέρα δεν θα έχουμε πλέον μόνιμο προσωπικό. Και να δούμε πώς θα το διαχειριστούμε αυτό, το ότι εργάζονται πολλοί για ένα-δύο χρόνια και μετά φεύγουν. Θα εργαστούν, δηλαδή, κάπου αλλού, σε κάποια άλλη δομή. Να είναι προετοιμασμένοι και σωστά καταρτισμένοι από την πρώτη τους δουλειά. Και σκεφτόμουν να προτείνω να λειτουργεί αυτό συνεχόμενα. Όχι μόνο όταν έρχονται κάποιοι καινούργιοι να κάνουμε σεμινάριο λίγων ημερών. Να είναι σε διαρκή βάση.

Αυτές οι τρεις ομάδες που ήδη λειτουργούν καλύπτουν την ανάγκη υποστήριξης των εργαζομένων;

Σ’ ένα βαθμό το κάνουν. Το θέμα, όμως, είναι ότι δε λειτουργούν όλες συστηματικά. Δε θέλουν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι να λειτουργήσουν, δε μετέχουν όπως θα έπρεπε, δεν αξιοποιούν αυτούς τους θεσμούς. Το γιατί συμβαίνει αυτό είναι μια μεγάλη και πολύ σοβαρή συζήτηση που πρέπει κάποτε να κάνουμε.

Πράγματι είναι μια πολύ σημαντική συζήτηση που μπορούμε να την ενισχύσουμε και μέσα από το περιοδικό. Ας είναι αυτό που είπατε μια πρόταση-πρόκληση για ένα επόμενο τεύχος.

Γιώργος Μπάρμπας,
Πέτρος Σταγιόπουλος