ένωση για τη συμβολή στην ποιότητα

ζωής των ανθρώπων με αναπηρία

Είσοδος

Ποιoς είναι online

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 52 επισκέπτες και κανένα μέλος

20 Χρόνια Προσπάθειας για «Κατοικίες Αυτόνομης Διαβίωσης»

Για την πορεία αυτής της προσπάθειας, τις δυσκολίες και τα εμπόδια συζητήσαμε με τον κ. Χρήστο Ξανθόπουλο, διοικητικό διευθυντή του ΙΝΑΑ, ένα από τους πιο παλιούς εργαζόμενους στο ίδρυμα. Από τη συζήτηση, που ήταν πολύ κατατοπιστική όχι μόνο για τις κατοικίες αλλά και για το ίδρυμα συνολικά, σταχυολογούμε ορισμένα σημεία σχετικά με την ιστορία των κατοικιών ημι-αυτόνομης διαβίωσης, καθώς και με τις οικονομικές παραμέτρους της λειτουργίας τους.

Το πρόγραμμα της αυτόνομης διαβίωσης ξεκίνησε το 1991. Εμείς ήμασταν οι πρώτοι που ξεκινήσαμε στη Θεσσαλονίκη.

Για δύο χρόνια λειτουργήσαμε δύο διαμερίσματα μέσα στην πόλη της Θεσσαλονίκης με κρατική χρηματοδότηση. Μετά συνεχίσαμε με πόρους του ιδρύματος. Μετά το 2007 ενισχυθήκαμε από ευρωπαϊκά προγράμματα και έτσι για κάποιο διάστημα αυξήθηκε ο αριθμός των διαμερισμάτων σε τέσσερα. Αυτά μέχρι το τέλος του 2009, που σταμάτησε η ευρωπαϊκή επιχορήγηση. Τότε μείναμε με δύο διαμερίσματα στο Φίλυρο. Σ’ αυτά μένουν 7-8 νέοι. Από φέτος την Άνοιξη λειτουργούμε ακόμα ένα διαμέρισμα στο Φίλυρο με πέντε κοπέλες και ετοιμάζεται ένα ακόμα διαμέρισμα μέσα στην πόλη. Από αυτό το πρόγραμμα πέρασαν μέχρι σήμερα 30 περίπου παιδιά. Δεν υπάρχει όμως σαφής εικόνα για το τι έγινε μετά που έφυγαν.

Οι μηνιαίες λειτουργικές δαπάνες (ενοίκιο, φαγητό, θέρμανση, φως, νερό, τηλέφωνο κ.α.) φτάνουν περίπου στα 1500 ευρώ. Για μισθοδοσία δύο εργαζομένων (τόσοι χρειάζονται κατά μέσο όρο για κάθε διαμέρισμα) 3.500 ευρώ. Συνολικά, 5.000 ευρώ το μήνα για κάθε διαμέρισμα, 60.000 ευρώ το χρόνο. Εμείς βέβαια μπορούμε και λειτουργούμε και τα δύο διαμερίσματα με δύο εργαζόμενους. Οπότε το κόστος μειώνεται. Η επιχορήγηση από το κράτος είναι 470.000 ευρώ το 2011 για τις συνολικές λειτουργικές δαπάνες του ιδρύματος, από τις οποίες μόνο οι 18.000 αντιστοιχούν στο λειτουργικό κόστος κάθε κατοικίας. Το μεγάλο αγκάθι είναι η διαρκής μείωση του προσωπικού στο ίδρυμα, που από 109 που ήταν το 2006 φτάσαμε σήμερα στους 65. Το ίδρυμα, επειδή είναι δημόσιο, υπάγεται στις γενικές ρυθμίσεις προσλήψεων στο δημόσιο (1 πρόσληψη για κάθε 5 αποχωρήσεις) και δεν μπορεί να αξιοποιήσει για το σκοπό αυτό χορηγίες ή χρήματα από άλλους πόρους.

Γιώργος Μπάρμπας,
Πέτρος Σταγιόπουλος