ένωση για τη συμβολή στην ποιότητα

ζωής των ανθρώπων με αναπηρία

Είσοδος

Ποιoς είναι online

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 56 επισκέπτες και κανένα μέλος

Μέσα από τα μάτια μου ...

Ως αναπηρία ορίζεται η σοβαρή και συνήθως μόνιμη βλάβη σωματικών ή πνευματικών λειτουργιών του ανθρώπινου οργανισμού. Ο κόσμος νομίζει ότι η αναπηρία είναι κάτι σαν ίωση, σαν αρρώστια, που ο ανάπηρος την έχει, υποφέρει από αυτήν για ένα διάστημα και πως ξαφνικά, ως δια μαγείας, αυτή εξαφανίζεται, περνάει, γιατρεύεται. Κάτι σαν το συνάχι δηλαδή, που αρκεί να πάρεις δυο ασπιρίνες και θα είσαι πάλι περδίκι.

Όλοι οι ανάπηροι του κόσμου, ανάμεσά τους και εγώ, πολύ θα θέλαμε αυτό που περιέγραψα παραπάνω να ήταν αλήθεια, με αποτέλεσμα ξυπνώντας το πρωί να μπορούμε να πούμε «ευτυχώς ήταν ένα κακό όνειρο». Καλώς ή κακώς όμως για ανθρώπους σαν και εμάς αυτή είναι η πραγματικότητα. Μια πραγματικότητα διαφορετική, δύσκολη, ανατρεπτική, κουραστική, εκνευριστική, απρόβλεπτη, ταυτόχρονα όμως και αρκετά προκλητική και κατά κάποιο τρόπο «θελκτική». Μια πραγματικότητα στην οποία κάθε ένας ανάπηρος πρέπει να διαχειριστεί πολλές και διαφορετικές καταστάσεις. Στην περίπτωσή μου πάντα με την βοήθεια κάποιου, κατάσταση που απαιτεί αποθέματα δύναμης και αισιοδοξίας και από τις δυο πλευρές.

Αυτό είναι κάτι που θα ήθελα να το σκέφτεται πάντα κάποιος πριν βιαστεί να χρησιμοποιήσει χαρακτηρισμούς όπως άνθρωπος με «ειδικές ικανότητες», λες και διαθέτω κάποια υπερφυσική δύναμη που θα μπορούσε να γυρίσει τον κόσμο ανάποδα.  Προφανώς οι υγιείς άνθρωποι δεν σκέφτονται, πως για μένα το «μόνος στο σπίτι» έστω και για λίγο, είναι ειδική έως και επικίνδυνη αποστολή, καθώς χρειάζομαι εικοσιτετράωρη παρουσία κάποιου ατόμου και βοήθεια για τα πιο απλά και αυτονόητα για τους άλλους πράγματα. Πράγματα όπως το να πιω ένα ποτήρι νερό, να γυρίσω σελίδα σε ένα βιβλίο, να σηκώσω κάτι που έπεσε, να μετακινηθώ από το ένα δωμάτιο στο άλλο.

Σταματήστε λοιπόν να θυμώνετε επειδή δεν πέτυχε η ανταύγεια στο μαλλί ή επειδή δέσατε στραβά τη γραβάτα σας. Προσπαθήστε καλύτερα να σκεφτείτε πώς θα ήταν να θυμώνατε επειδή καθηλωμένοι σε ένα αναπηρικό καρότσι δεν θα μπορούσατε να βγείτε για έναν περίπατο, αλλά και όταν με την βοήθεια του συνοδού σας τα καταφέρνατε, θα έπρεπε να υποστείτε τα κορναρίσματα και τα σχόλια αυτών που ανυπομονούν να φτάσουν μια ώρα αρχύτερα στον προορισμό τους. Αλήθεια πώς θα αισθανόσασταν; Πώς θα αντιδρούσατε;

Προσωπικά το αντιμετωπίζω με μια αρκετά μεγάλη δόση χιούμορ και, αν μη τι άλλο, προσπαθώ να το διασκεδάσω.  

Θα ήταν καλό να προσπαθούσατε να αναλογιστείτε πώς θα σας φαινόταν να βγαίνατε έξω για καφέ και ο σερβιτόρος αυτόματα και χωρίς να το πολυσκεφτεί να απευθυνόταν στον συνοδό σας για την παραγγελία σας, θεωρώντας αυτονόητο ότι δεν μπορείτε να συνεννοηθείτε. Πλάκα δεν έχει; Εμένα μου αρέσει να φέρνω σε μεγάλη αμηχανία τους σερβιτόρους, όταν τελικά διαπιστώνουν ότι είμαι σε θέση να μιλήσω.

Όπως όλοι γνωρίζετε, ο κόσμος μας δεν είναι αγγελικά πλασμένος. Παρόλα αυτά, πολλοί με έχουν διαβεβαιώσει ότι όταν φύγω από αυτόν τον κόσμο, έχω προκαταβολικά κλεισμένη «θέση» στον παράδεισο και για μένα αλλά και για όσους μοιράζονται την αναπηρία μου. Όποιος ενδιαφέρεται ας δηλώσει συμμετοχή: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε..

Μερικές φορές αναρωτιέμαι, αν όλοι αυτοί, που με τις καλύτερες προθέσεις με προτρέπουν να είμαι δυνατός, ξέρουν πόσο δύσκολο είναι να είναι κανείς συνέχεια δυνατός. Θαρρείς και είμαι αναγκασμένος να φορώ την στολή του σούπερμαν, να μην αγανακτώ, να μην τα βάζω με την τύχη μου και προπάντων να μην τα βάζω με τους άλλους γύρω μου, επειδή αυτοί είχαν την τύχη να γεννηθούν αρτιμελείς. Δυστυχώς δεν είμαι ο υπεράνθρωπος για να μπορώ να τα καταφέρω. Γιατί πιστέψτε με μόνο ένας τέτοιος θα μπορούσε να το κάνει.

Από την άλλη χαίρομαι και αισιοδοξώ όταν βλέπω ομοίους μου να χαμογελούν, να λύνουν το πρόσωπό τους από χαρά και να αντιμετωπίζουν τη ζωή με το «σωστό» τρόπο. Ανατρέποντας δηλαδή την παγωμένη εικόνα που μπορεί ο καθένας από εσάς να έχει στο μυαλό του. Εικόνα που θέλει τον ανάπηρο να είναι δυστυχής, κακορίζικος, άτυχος, καημένος και φορώντας μονίμως μια ταμπέλα που να γράφει «μίζερος», σαν αναπόσπαστο αξεσουάρ του εαυτού του. Αν η εικόνα αυτή υιοθετηθεί και από αυτούς που μοιράζονται τη ζωή τους με εμάς τους αναπήρους, τότε το κάδρο περικλείει και την ταλαίπωρη μάνα που της έλαχε αυτό το «κακό».

Αν με ρωτάτε πώς πρέπει να διαχειρίζεται κανείς το παιγνίδι θα σας έλεγα ότι μου πάει να χαμογελάω. Καταλαβαίνω ότι δεν μπορούν όλοι να έχουν τόση αισιοδοξία όση προσπαθώ να έχω εγώ. Αλλά η προσπάθεια για να γελάμε δεν πάει ποτέ χαμένη. Γιατί η μέρα που δεν γελάς είναι η πιο χαμένη μέρα. Οποιαδήποτε μορφή αναπηρίας δεν είναι μεταδοτική ασθένεια σε αντίθεση με το γέλιο που και κολλητικό μπορεί να γίνει και αποδοτικό μπορεί να αποβεί.

Ελπίζω διαβάζοντας αυτές τις σκέψεις να σας μείνει έστω και το ελάχιστο εκείνο στοιχείο που θα σας κάνει, όταν αντικρίζετε κάποιον ανάπηρο να μην γυρνάτε αυτόματα με αποστροφή το κεφάλι μέχρι αυτός να φύγει από το οπτικό σας πεδίο, και να θυμάστε ότι ανάπηροι δεν υπάρχουν μόνο τα Χριστούγεννα, το Πάσχα και τις εθνικές επετείους, αλλά είναι αναπόσπαστο κομμάτι αυτού που ονομάζουμε κοινωνία.

Γιάννης Μορφούλης